Κι όμως μέσα μου..

..Αμηχανία..

..Νευρικές κινήσεις χεριών, συνδυασμένες με γρήγορους ακανόνιστους βηματισμούς..

..Τα κατάφερες και πάλι..

..Αφύπνησες με μια σου χειρονομία αυτό που με τόσο κόπο κρατούσα σε λήθαργο..

..Πώς γίνεται ένας τόσο μικροσκοπικός φάκελος να προκαλέσει τόση αναστάτωση;

..Πώς γίνεται να χωράει τόσες εικόνες μαζεμένες..

..Πώς γίνεται να βγάζει στην επιφάνεια τόσα συναισθήματα θαμμένα..

..Πες μου πώς..

Το περιεχόμενο γλύστρησε μέσα από τα δάχτυλά μου και έπεσε αθόρυβα στο πάτωμα..Το σήκωσα ευλαβικά και το έδεσα γύρω από τον καρπό μου..

Μια κόκκινη κορδέλα ανεμίζει πλέον στο χέρι μου..Έψαχνες πολύ καιρό να με βρεις για να μου την επιστρέψεις..

Τελικά δεν κατάλαβες ποτέ γιατί τις άφηνα ελεύθερες..

Μα, καλό μου, δε ζήτησα να μου τις φέρεις πίσω..

..Ήθελα απλά να τυλίξεις τη δική σου καρδιά με αυτές..

Ένα τσιγάρο ακόμα..

Με ξεγελάει ο καπνός που ξεγλιστράει απ΄τα χείλη μου..Δε φαίνεται το παγωμένο χνώτο.. Ώρα; #lost count.

Υποφέρω. O πόνος είναι οξύς και αμείλικτος. Ξεκινάει απ'τα χείλη μου, χαϊδεύει το λαιμό μου και καταλήγει στο στήθος μου. Αποτυπώνεται σιγά σιγά στο κορμί μου η μέχρι τότε αόρατη πορεία των φιλιών σου.
Ανάγλυφα σημάδια ως ενθύμιο. Τα χαϊδεύω με τη σειρά μου μηχανικά.

Δε σου αρκούσε, φαίνεται, η βασανισμένη ψυχή μου, ήθελες και το σώμα μου να μη σε ξεχάσει.

..Ένα τσιγάρο ακόμα..να φύγει η πίκρα που άφησε το φιλί σου..

εκεινος

Κόκκινες κορδέλες αφήνω ξοπίσω μου κι εγώ, ελπίζοντας ότι θα τις δεις..

Είναι αμέτρητες..αποκλείεται να μην τις προσέξεις..

Είχα τυλίξει με αυτές την καρδιά μου..και τώρα τις ξεδιπλώνω φεύγοντας..