Έφυγες πάλι κι εσύ..


..Διόρθωσες για λίγο τα μαλλιά μου..
..Φίλησες τρυφερά το κεφάλι μου..
..Με σκέπασες και έφυγες αθόρυβα..λες και ο ήχος της πόρτας που κλείνει θα με ξυπνούσε..

..Δεν κοιμόμουν, όμως, αγάπη μου..

..Πλέον απλά δε ζούσα..

what I have become..


..Ανέκαθεν σου άρεσαν οι μουντές μέρες...Τα μάτια σου κρυβόντουσαν πίσω τα σύννεφα.Ίσως έτσι εξηγείται το πάντα σκοτεινό σου βλέμμα..Αυτό που τόσο λάτρευα να βλέπω κι εσύ μου το στερούσες..
..Ήξερες ότι δεν ήμουν αυτόφωτη και σε είχα για ήλιο μου..

..Ένα μισοφέγγαρο χαμογελαστό απέμεινα για να με βλέπουν οι ερωτευμένοι..

Closed doors...


..τελικά έφυγα εγώ..
..σε άφησα κρυμμένο πίσω από την πόρτα της σιγουριάς που δεν ήθελες να ανοίξεις..
..μπορεί απλά να φοβόσουν..
..μπορεί...

..Το συναίσθημα όμως δεν το ορίζεις..ούτε το ελέγχεις..
..απλώς το ζεις..

..Μια βόλτα με ποδήλατο, με φύλλα να πετούν γύρω σου, να μπαίνουν στα μάτια σου, να μπλέκονται στα μαλλιά σου, με τον αέρα να παίρνει το καπέλο σου..κι εσύ απλώς να γελάς..

Κι είμαι μια πίκρα μέσα στα μάτια σου..




..ένας αγέρας μες στα μαλλιά σου...(Μ'έκοψαν με χώρισαν - Νταλάρας Γ.)

..Παραμέρισες λίγο τα μαλλιά μου και γλυκά φίλησες τον ώμο μου..
..ένα δειλό πισώπλατο χτύπημα όπως πάντα..

..Παρέμεινα με σκυμμένο το κεφάλι..
..δεν ήθελα να σε φέρω σε δύσκολη θέση..
..δεν ήθελα να αντικρύσεις τους υγρούς φόβους μου..

..εγώ το μόνο που ζητούσα ήταν μια άηχη υπόσχεση ότι δε θα μ'αφήσεις μόνη..

Hidden...



...Σε παρακαλώ μη με κοιτάς...
...δε ζητάω πολλά...

..μη με παρασέρνεις πάλι στα γαλάζια σου κύματα..

..δεν έμαθα ποτέ μου να κολυμπάω..


Γέλα μου...




..χαμογελάς...
..είναι γλυκιά η ηδονή που προσφέρει η θέα του πόνου..
..γίνομαι ανθισμένο λουλούδι και παραδίνομαι στα χέρια σου..

..Να με βλέπεις να μαραίνομαι για να σε βλέπω ευτυχισμένο..

Αυτά που δεν βλέπεις..



..σε νιώθω..
..παίρνεις τη μορφή απρόσκλητου επισκέπτη και σέρνεσαι νωχελικά μέσα στις σκέψεις μου..

..με αφήνεις γυμνή και αυτό το βράδυ να γλυστράω στο πάτωμα..

Άραγε...




Άραγε ακόμα μ'αγαπάς;

Έψαχνα απεγνωσμένα να το ανακαλύψω...Το μόνο που βρήκα ήταν κόκκινες κορδέλες..Ναι..


Κόκκινες κορδέλες άφηναν τα λόγια σου για να σε ακολουθήσω..Τις μάζευα και τις έδενα στα μαλλιά μου σα φυλαχτό. Με έκαναν να αισθάνομαι όμορφη. Καμάρωνα τον τρόπο που ανέμιζαν. Και συνέχιζα να τις μαζεύω στωικά. Παρόλο που μερικές πιανόντουσαν στα κλαδιά των παρακείμενων δέντρων. Ήξερα ότι θα βρώ κι άλλες παρακάτω...

...Όμως ο άνεμος που ψυθίριζε "πράξεις" ήταν πιο δυνατός..

...Μου τις πήρε όλες..κι έμεινα με ξέπλεκα μαλλιά και γρατζουνισμένα γόνατα..Λύγισα κι εσύ δε με λυπήθηκες..Δεν σταμάτησες να με βοηθήσεις..

..Κι όμως είμαι σίγουρη ότι άκουσες τον σπαραγμό μου..

..Πως είναι δυνατόν να μη ρίγησες στο άγγιγμα του φόβου μου...;