Για όσο κρατάει ένα κύμα.

Πόσο κρατάει ένα κύμα..;
..ζευγάρια από πατημασιές χάνονται πριν καν σχηματιστούν..άραγε υπήρξαν και ποτέ..θα μπορούσες να αναρωτηθείς.. 

Δυο φιγούρες κινούνται αθόρυβα. Γίνονται σκιές και χάνονται στα φυλλώματα, στις πέτρες...Η στάχτη στα απομεινάρια μιας φωτιάς που σκορπίζεται από τον αέρα.
Δεν πρέπει να τους εντοπίσουν. Πρέπει να είναι προσεχτικοί μέχρι να φτάσουν. Εκεί δε θα μπορέσει κανείς να τους βλάψει.

Από κάπου ακούγονται γέλια. Άραγε βρίσκονται τόσο κοντά..;

..ο αέρας δυνάμωσε απότομα..η άμμος άρχισε να μπαίνει στα μάτια μας..σαν να μας προέτρεπε να απομακρυνθούμε..

Έπρεπε να μας προστατέψω. Μη με κοιτάς με αυτό το αυστηρό βλέμμα. Αφού ξέρεις τι μπορεί να συμβεί. Γνωρίζεις τις συνέπειες.

..αποφασίσαμε να φύγουμε τελικά..το κλίμα δε μας σήκωνε..δεν υπήρχε λόγος να περιμένουμε να κοπάσει η μανία του καιρού..κάτι μας έδιωχνε..θαρρείς πως επρόκειτο να γίνει κάτι αλλά δεν μπορούσα να φανταστώ τι θα ακολουθούσε..

Περιμέναμε πολύ καιρό γι'αυτό. Νομίζω ότι πλέον είμαστε ασφαλείς. Δώσε μου το χέρι σου. Εμπιστεύσου με. Θα σε οδηγήσω εγώ. Αυτό το μέρος έχει φτιαχτεί για μας. Μόνο για μας.
Δεν υπάρχουν φώτα σε αυτό το μέρος. Ακόμα και οι ήχοι μοιάζουν περιττοί. Μονάχα αφή. Να σε βλέπω μόνο με το άγγιγμα μου. Να σε ανακαλύπτω πάλι από την αρχή, όπως τότε.

...έσερνα τα βήματά μου φεύγοντας..κλωτσούσα με παιδικό πείσμα την άμμο καθώς προχωρούσα..η άρνησή μου να αποχωριστώ εκείνο το μέρος ήταν παραπάνω από εμφανής.. άφησα τους υπόλοιπους να προπορεύονται και γύρισα το κεφάλι μου για μια τελευταία ματιά..όμως δεν ήξερα.

όχι. ΟΧΙ. όχι, μη μ'αφήνεις. Όχι, δε γίνεται να σε χάσω τώρα. Όχι, μη...


..Συγγνώμη..δε γνώριζα..όχι..δεν μπορώ να είμαι υπεύθυνη εγώ για κάτι τέτοιο..δε θα τ'αντέξω..σας παρακαλώ, συγχωρέστε με..

Δεν τα καταφέραμε. Συγχώρεσέ με αγάπη μου. Προσπάθησα. Προσπάθησα ειλικρινά να αλλάξω αυτό που από την αρχή ξέραμε ότι θα συμβεί.

Τελικά καμιά αγάπη δε γλυτώνει. Αιωρείται σαν άμμος στον αέρα. Ζει σαν σκιά. Κρύβεται σε μέρη που δε φαντάζεσαι ότι θα μπορούσε να έχει βρει φωλιά.
Μα... Κρατάει όσο ένα κύμα.Τόσο σύντομη. Κι ας σε ακολουθεί μια ζωή η μυρωδιά της θάλασσας.


Αχ, αγάπη μου. Προσπάθησα. Προσπάθησα να κρυφτούμε από την πραγματικότητα.
Έτσι είναι η αγάπη. Καταστρέφεται από τη στιγμή που παύει να είναι ένα όνειρο. Αρκεί ένα βλέμμα..

Δεν τα καταφέραμε...

...Μια αγάπη που σκόρπισε γλυστράει ανάμεσα από τα δάχτυλά μου..Συγχωρέστε με..





Πίστεψα κι άφησα γι'άλλη μια φορά
τη φωτιά της ψυχής να μ'αγγίξει ξανά.
(Μια αγάπη μικρή/Τσανακλίδου-Δέλτα)

Please, tell me a story

by aliza razell

Σηκώνομαι με δυσκολία. Τινάζω τη σκόνη από τα ρούχα μου. Χτενίζω με τα δάχτυλα τα μαλλιά μου.
Κοντεύουν τρία χρόνια από τότε που πρωτοήρθα εδώ πέρα...Άραγε έφυγα ποτέ;
Οι μέρες περνούσαν, ο χρόνος μηδένιζε κι εγώ βρισκόμουν πάλι εδώ. Καμιά διέξοδος.
Και ξανά από την αρχή. Το έδαφος γινόταν πάλι υγρό. Οι ουλές δίναν τη θέση τους ξανά στις πληγές. Η αποδοχή στην άρνηση. Το τέλος στο γιατί. Ο πόνος στον πόνο. Στο φόβο. Στην απόγνωση.

Περίμενα. Καρτερικά περίμενα.

Έθαβα κάθε Οκτώβριο. Ξέθαβα κάθε Απρίλη. Έμπηγα με μανία τα νύχια μου στο χώμα. Ξερίζωνα με δύναμη τα αγριόχορτα που το κρατούσαν κρυμμένο από μένα. Το έψαχνα με αγωνία, διαπίστωνα ότι ήταν στη θέση που το άφησα την τελευταία φορά, το χάιδευα καθησυχασμένη. Και οι μήνες κυλούσαν, η βροχή το έπνιγε, το χώμα το ξανακοίμιζε στην αγκαλιά του.

Και η κορδέλα του τερματισμού γινόταν πάλι αναβατήρας αφετηρίας.

Έχω ξεχάσει από που ξεκίνησα. Ούτε πως βρέθηκα εδώ μη με ρωτάς. Δεν κάνεις τις σωστές ερωτήσεις. Δεν μπορώ να σου απαντήσω. Αφού επιμένεις λοιπόν..:

 - Κόκκινη κλωστή δεμένη, στην ανέμη τυλιγμένη, δώστης κλώτσο να γυρίσει, παραμύθι να αρχινήσει...

heal the silence..-remastered-

Ξέπλεκα μαλλιά. Γρατζουνισμένα γόνατα.

Στιγμιαίο καρέ. Το πρώτο. Χίλιες λέξεις..έτσι δε λένε; Κι εγώ δεν μπορώ να βρω ούτε μία.

Έλα. Πάρε με από το χέρι και πάμε να περπατήσουμε μαζί σε εκείνη τη φωτογραφία του μυαλού. Πες μου τι βλέπεις. Πες μου τι νιώθεις. Βρες τις λέξεις. Ξέρω. Περνάνε διάσπαρτα γράμματα μπροστά από τα μάτια σου και περιμένουν να τα βάλεις σε τάξη. Δε θα σε κρίνω..αλλά θέλω μόνο μια χάρη.. μη στρέψεις αλλού το βλέμμα σου..

Έλα. Χρειάζομαι τη βοήθειά σου. Θέλω να κλείσω τα μάτια και να σε ακούω να περιγράφεις αυτά που βλέπεις. Βοήθησέ με να θυμηθώ. Έχω υπάρξει κι εγώ παρατηρητής και ξέρω ότι αισθάνεσαι άβολα. Έχω έρθει πολλές φορές μόνη μου να δω από κοντά αυτή την κοπέλα. Αυτή την κοπέλα με τα ξέπλεκα μαλλιά..με απομεινάρια υφάσματος στα χέρια..με πληγωμένα γόνατα..με δάχτυλα και ρούχα γεμάτα χώμα. Την παρακολουθούσα αμέτοχη. Ναι. Την λυπόμουν.

Έλα. Μη φοβάσαι. Δεν μπορεί να μας δει. Δεν μπορεί να μας ακούσει. Ένα στιγμιαίο καρέ είναι. Στο επόμενο δευτερόλεπτο θα είναι ήδη παρελθόν.

Έλα. Βοήθησέ με να θυμηθώ. Θέλω η φωνή σου να με ταξιδέψει εκεί. Η ανάσα σου να μου μεταφέρει αυτά που βιώνει. Βοήθησέ με να νιώσω ξανά. Πες μου τι λέει. Αν αυτές των χειλιών οι κινήσεις αρθρώνουν συλλαβές ή απλά προσπαθούν να πνίξουν κραυγές. Αν τραγουδάει μοιρολόγια ή είναι ψίθυροι απόγνωσης. Πες μου τι ακούς.

Σου κρατάω σφιχτά το χέρι. Εδώ είμαι. Μην ανησυχείς. Μίλα μου. Περιέγραψε το χώρο που την περιβάλλει. Ο αέρας τη χαϊδεύει; Τα δέντρα την αγκαλιάζουν στοργικά; Ο ήλιος; Ο ήλιος μάχεται ενάντια στη σκοτεινιά που προσπαθεί να την κάνει δική του; Κι εσύ; Που βρίσκεσαι εσύ; Πες μου. Εσύ τρέχεις κοντά της; Εσύ; Πες μου. Πες μου εσύ τι κάνεις. Εσύ βρίσκεσαι σε αυτή τη φωτογραφία; Βλέπεις τον εαυτό σου; Ή έχεις φύγει ήδη εκτός καρέ; Μίλα μου. Ό,τι και να πεις δε θα σε κρίνω. Το υποσχέθηκα.


..Έβαλες τα χέρια σου στ' αυτιά μου για να μην ακούω. Άνοιξα τα μάτια και το μόνο που έβλεπα ήταν τα χείλη σου να ανοιγοκλείνουν. Από τα μάτια σου έτρεχαν δάκρυα, το σώμα σου έτρεμε και καταπονημένος έπεσες στα γόνατα.

..Δε ρώτησα ποτέ..Δεν έμαθα ποτέ..

..Εσύ;



photo by Lissy Elle