Επίσημη πρώτη (2)

Κάθισες απέναντί μου.. Απόσταση αφής..Έτσι, μια μικρή κίνηση και θα σ'αγγίξω..Μια μικρή λέξη και θα σου μιλήσω..Μια μικρή ανάσα και θα με ζεστάνεις..


Η σιωπή όμως πώς σπάει..;


Άπλωσες το χέρι και με τρυφερότητα αφαίρεσες ένα άσπρο πέταλο από τα μαλλιά μου..το επεξεργάστηκες με περιέργεια για αρκετή ώρα..σαν να το προσκαλούσες..σαν να το παρακαλούσες να σε εμπιστευτεί.. Το έφερες κοντά στο πρόσωπό σου..και αφέθηκες να βυθιστείς στη μυρωδιά του..


Η δική μου η σιωπή, όμως, πώς σπάει..;


Σηκώθηκες και αργά έβγαλες το πουκάμισό σου.. Τα σημάδια ήταν ακόμα φρέσκα.. Ήθελες να τα δω.. Ήθελα να τα αγγίξω..

Σηκώθηκα και αργά έβγαλα το φόρεμά μου.. Τα σημάδια ήταν ακόμα φρέσκα.. Ήθελα να τα δεις.. Ήθελες να είναι ακόμα φρέσκα..

Άφησα τα μαλλιά μου να λυθούν.. και σωρός από πέταλα έπεσαν στο έδαφος..μυρωδιές και θύμησες ξεχύθηκαν.. Έκανα ένα βήμα προς τα πίσω για να απομακρυνθώ..


¨Εφυγα..



Ρώτα με γιατί.


Σπάσε τη σιωπή.

Επίσημη πρώτη.. (1)

Όρθια στάση σώματος.. Ίσια πλάτη.. Πίσω οι ώμοι.. Μη καμπουριάζεις..
Χέρια επιμελώς τοποθετημένα πάνω στα γόνατα.. Διακριτικώς νευρικά.. Δάχτυλα ανήσυχα..Τραβάνε ελαφρά το φόρεμα προς τα κάτω..
Να σβήσω και το τσιγάρο..Να διορθώσω και λίγο τα μαλλιά μου.. Να ρίξω και μια τελευταία ματιά στον καθρέφτη απέναντι..Και άλλη μία..πάντα τελευταία..πάντα επαναλαμβανόμενη..
Πλέκω τα δάχτυλα μεταξύ τους..Τα ξεπλέκω..Απομακρύνω το αόρατο χνούδι στο μανίκι μου.. Όλα έτοιμα..



Ήρθες....

en route..

Έχουν σημασία τα πράγματα που δεν ξέρεις..;

Θα αλλάξει κάτι..;

Και γιατί να αλλάξει άλλωστε..

Σε παρακολουθούσα..δεν ήμουν τόσο μακριά σου..κι ας μην το γνώριζες..

Είχες ήδη φτάσει σε εκείνο το σημείο.. ήταν πιο εύκολη η δική σου διαδρομή..ίσως λίγο πιο δύσκολη η απόφαση..

Κοντοστεκόσουν αρκετή ώρα..

..Μη διστάζεις..Όχι τώρα..

..Περίμενα υπομονετικά..δεν ήθελα να με αντιληφθείς..κι ας μου κόστισε..

..Ξεκίνησες αυτό το ταξίδι μόνος..Πορεύτηκες σε όλη τη διαδρομή μόνος.. Δεν γύρισες ούτε στιγμή το κεφάλι να δεις τι άφησες πίσω σου..

..Πρέπει να πάρεις και αυτή την απόφαση μόνος..χωρίς να με υπολογίσεις.. έτσι πρέπει να γίνει..σε παρακαλώ..μην με σκεφτείς..

..Είδα το πόδι σου να σηκώνεται και διστακτικά να κάνει ένα βήμα προς τα δεξιά..το σώμα σου ακολούθησε..και μετά χάθηκες..

Τι σημασία έχουν αυτά που δεν ήξερες..; Θα άλλαζε κάτι..; Και γιατί να άλλαζε....έτσι έπρεπε να γίνει.