ColourBlind - BlackFree

Χτύπημα στην πόρτα. Σίγουρο. Επίμονο. Εκνευριστικό. Από αυτά που δε θέλεις να απαντήσεις. Αλλά στο τέλος το κάνεις. Εύχομαι όμως να πάψει..

Με ενοχλούν οι ήχοι σήμερα. Ειδικά αυτός..

Καλά. Εκτός από αυτόν. Τον συνήθισα. Ανισορροπία.

Θα κουραστεί. Θα φύγει.


..Τον ήχο της βροχής πώς τον σταματάω όμως..;


Απελευθερώνομαι με προσπάθεια από τα κουρέλια στα οποία βρίσκομαι βυθισμένη.. Τα πετάω αριστερά και δεξιά, λες και υπάρχει προσανατολισμός του χάους.. Πλησιάζω στα παράθυρα.. Απογοητεύομαι..Κι όμως είναι καλά σφαλισμένα..


..Σταμάτα. Φτάνει.

.. Πιέζω με δύναμη τα χέρια στα αυτιά μου.. Τρέχω στο καταφύγι μου.. Καλύπτω όλο το σώμα, το κεφάλι, τα άκρα μου με πολυχρωμία.. Διπλώνομαι..Κανένα σημείο μου να μην είναι ορατό..

..Δε θέλω άλλο να σε ακούω..Να ξέρω.. Αυτή τη λεπτή γραμμή που διαχωρίζει τη γνώση από την υποψία με ποιο δικαίωμα την προσπερνάς..; Ούτε με ρώτησες..

..Χρώματα..Μόνο χρώματα θέλω να βλέπω.. Να με προστατεύουν..


..Πάψε. Μη πληγώνεις τη σιωπή μου.. Βρες άλλον τρόπο..


..Ο χτύπος σιγά σιγά έγινε χάδι απελπίσιας σε μία κρύα ξύλινη επιφάνεια.. Τον ένιωθα να γλυστράει και να πέφτει αποκαμωμένος.. Δεν έφευγε όμως..

..Μα τι συμβαίνει..;Οι ήχοι πολλαπλασιαζόντουσαν αλλά η ένταση μειωνόταν εκθετικά..

..Διστακτικά ξεσκεπάστηκα.. Ασφάλεια - Περιέργεια : 0-1..

..Δεκάδες διάσπαρτοι χαρακτήρες έκαναν την εμφάνισή τους κάτω από τη χαραμάδα.. Ενας σωρός ψιθυρητά προσπαθούσαν να μπουν στη σωστή σειρά.. Λογομαχούνε, σκέφτηκα και γέλασα μόνη μου με την ειρωνεία.. Οχι για πολύ..

..Αρχισαν να παρελαύνουν μπροστά μου.. Με τάξη, με πειθαρχία.. Το ένα γράμμα δίπλα στο άλλο.. Με κενά ανάμεσα στις λέξεις που σχημάτιζαν.. Με ρυθμό..Χόρευαν.. Κι εγώ δεν μπορούσα.. δεν μπορούσα..



..ΠρΑΣιΝο ΚοκΚιΝΟ ΑσπΡΟ ΓΑλαΖΙο ΚΙτρΙνΟ ΠορΤΟΚαλΙ ΡΟζ ΜπλΕ ΚΑφΕ ΜΩβ ΠρΑΣιΝο ΚοκΚιΝΟ ΓΑλαΖΙο ΚΙτρΙνΟ ΒιοΛετΙ ΘαλαΣΣι ΜπεΖ ΠορΤΟΚαλΙ ΡΟζ ΜπλΕ ΚΑφΕ ΜΩβ...

Last..ing..

(Εισπνοή..
Τρίβω τα μάτια και παίρνω άλλη μια βαθιά ανάσα..την κρατάω γερά μέσα μου..όσο αντέξω..)



..Στάζω ακόμα..Μια μικρή λίμνη είναι σχηματισμένη γύρω μου..Δεν πρέπει να έχει περάσει πολλή ώρα από....Από πότε όμως; .. Δε θυμάμαι αλλά δεν βιάζομαι..Όλα έχουν την εξήγησή τους..


Ρίχνω μια ματιά στους ξεφτισμένους σοβάδες του δωματίου γύρω μου..μισογκρεμισμένη μεσοτοιχία.. Ξεβρασμένες αναμνήσεις..Σε πάνε εκεί που θέλουν αυτές..Για να σωθείς..

Την βλέπω την έξοδο..κι όμως προτιμώ να σέρνομαι..Να γλυστράω προς εκείνο το άνοιγμα στον τοίχο..Το νερό πατινάρει μαζί μου στο φθαρμένο πάτωμα..ή μήπως αυτό με κατευθύνει προς τα 'κει..; Αγγίζω την τραχιά, σκονισμένη επιφάνεια..Προσπαθώ να στηριχθώ στα ερείπια..χα..ειρωνεία..

..Δεν έχω δύναμη να σηκωθώ..Δεν έχουν αντοχή να με στηρίξουν..Ξαναγλυστράω στα γόνατα..

..Ακουμπάω το μάγουλό μου πάνω στον τοίχο..Είναι δροσερός.. παρόλη τη ζέστη του Αυγούστου..Πιέζω το αυτί μου..Μίλα μου..Ικετεύω..Για άλλη μια φορά δεν είναι αρκετό..αφήνω κεφάλι και χέρια να πέσουν απογοητευμένα..

..Στηρίζω την πλάτη μου με δυσκολία δίπλα στο άνοιγμα..
..Είμαι τόσο κουρασμένη..αισθάνομαι το νερό να χαιδεύει συγκαταβατικά τον μηρό μου..το βλέπω να κινείται..να μετατρέπεται σε μικρό ρυάκι και να με εγκαταλείπει.............Μεταμόρφωση..
..Είμαι τόσο κουρασμένη..δεν μπορώ να σε ακολουθήσω.. Απλώνω την παλάμη μου και το αφήνω να "γλύφει" τα δάχτυλά μου καθώς με προσπερνά.. Σ'ευχαριστώ..την είχα ανάγκη αυτή την επαφή...

..Σηκώνω το χέρι και παρακολουθώ τις σταγόνες να πέφτουν..ξεντυμένες λέξεις..κυλάνε και χάνονται στις χαραμάδες... Αγάπη μου... ξεψυχισμένοι ψίθυροι ξεπηδάνε ανάμεσα από τα ξύλα..έρπονται αναζητώντας τους υπόλοιπους που προπορεύονται.......μα που πηγαίνουν..

..Με το βλέμμα ακολουθώ την χωρίς λογική πορεία τους..Από την άλλη πλευρά του ανοίγματος ένα δεύτερο ρυάκι πλησιάζει αργά....Παλεύει με τους δικούς του δαίμονες.....Το πιστεύω........Έλξη..

΄Έιμαι πολύ κουρασμένη..Λύνω την τελευταία κορδέλα της καρδιάς μου..δεν έχω άλλη.. όμως αυτή είναι η πιο ξεχωριστή απ'όλες.. θα την αφήσω να παρασυρθεί προς το άνοιγμα...ξέρω ότι είσαι εκεί..ξέρω ότι θα την περιμένεις στην άλλη πλευρά ...κράτησέ την σφιχτά..φέρτην κοντά στο αυτί σου.. θα σου πει όσα δεν πρόλαβα εγώ να ξεστομίσω..


Αγάπη μου.. ..ακόμα ένας ψίθυρος........΄Ενωση..





(..Εκπνοή...άφησα με ένα φύσημα το χρόνο να ξαναξεκινήσει..από εκείνη ακριβώς τη στιγμή..)

Σώσε με. (2001)