storyteller...part 4

Σταμάτησε απότομα την αφήγηση. Ασυναίσθητα έτριψε τους πληγωμένους καρπούς του. Τα σημάδια ήταν νωπά ακόμα. Η διαδρομή είχε φτάσει στο τέρμα της..

Γύρισε το κεφάλι του και με κοίταξε.. η σιωπή ξεγλύστρισε διστακτικά από τα χείλη του..και τα λόγια ξάφνου σώθηκαν..

Στάλες αίμα άρχισαν να γλυστράνε από την άκρη του στραβού χαμόγελού του..Η σιωπή ήταν σπασμένη πολύ καιρό τώρα..Άραγε αυτή πονούσε πιο πολύ..;

Έμεινε να με κοιτάζει...και ο χρόνος έμοιαζε να αποκοιμήθηκε γλυκά σε εκείνες ακριβώς τις στιγμές...εκείνες που ζήσαμε παράλληλα..εκείνες που ζήσαμε χώρια..εκείνες που ζήσαμε μαζί, αλλά όχι..όχι επακριβώς.. εκείνες που φανταστήκαμε πώς θα ήταν..εκείνες που βρεθήκαμε στο ίδιο σημείο αλλά δεν συναντηθήκαμε... και αυτές που μας φέρανε εδώ..σε αυτήν εδώ τη στιγμή ..σε αυτή τη στιγμή που με σφίγγεις τόσο σφιχτά..που η ανάσα μου δραπετεύει από το σώμα μου..σε αυτό το φιλί σου που με ματώνει αλλά δε νιώθω πόνο..σε αυτήν εδώ σου την επιστροφή που περίμενα τόσο..μα τόσο πολύ καιρό...στο ίδιο σημείο που με άφησες μόνη...στο ίδιο σημείο που τώρα με βρήκες.. αλλά δεν είμαι εδώ..

...και ο χρόνος επανεκκίνησε...κι άρχισε να τρέχει προς τα πίσω...και ύστερα προς την αντίθετη πορεία..

..μη με ψάχνεις.. στην αγκαλιά σου με κρατάς σφιχτά...μα πλέον δεν είμαι εδώ..


...Στιγμιαίο καρέ...


..Κάποιοι θα το περιγράφανε με χίλιες λέξεις...


..Mην πεις ούτε μία.. ούτε καν εκείνη...


(Closing Curtain)

storyteller...part 3

"Η διαδρομή είναι μεγάλη και οι συνθήκες δεν ευννοούν αυτό το ταξίδι..Κάθε βήμα και ένας ψίθυρος.. Με κάθε βήμα ο ψίθυρος γίνεται πιο δυνατός..Μην προσπαθείς να με αποπροσανατολίσεις..Δεν της αξίζει..

..Να κι άλλες..Είμαι στο σωστό δρόμο..Πρέπει να τις μαζέψω όλες..Πρέπει να της τις επιστρέψω..Για να με πιστέψει..Είναι αμέτρητες..πανέμορφες..τοποθετημένες επιμελώς..καμμία δεν βρέθηκε τυχαία εκεί..άλλες πιο ψηλά..κάποιες χαμηλότερα..μερικές λαμπυρίζουν..σαν να σε προκαλούν..σα σειρήνες σε παρασέρνουν προς το μέρος τους..

..Πρέπει να τις μαζέψω όλες..Μία μία τις δένω στους καρπούς μου, στους μηρούς, στους αστραγάλους μου..Ναι. Τίποτε δεν είναι τυχαίο..Τι ανόητος..Με τυλίγουν περίτεχνα σε κάθε μου κίνηση..Γίνομαι δέσμιος σιγά σιγά των λόγων μου, που τώρα με πνίγουν σε κάθε μου κίνηση..Εμένα όμως μου αξίζει..

..Η διαδρομή είναι μεγάλη..το φορτίο γίνεται όλο και μεγαλύτερο..η βαρύτητα των λέξεων είναι αμείλικτη και τώρα υπομένω τις συνέπειες..

..Κάθε βήμα και ένας ψίθυρος.. Κάθε ψίθυρος και μία μετάνοια..Είμαι στο σωστό δρόμο, το ξέρω..Σιγά σιγά..Γιατί το αξίζει..."

storyteller...part 2

" - Ακόμα δε με αναγνώρισες; ρώτησε με απογοήτευση..Δεν υπάρχει λόγος να με φοβάσαι..Πλησίασε..Εξάλλου, με τη δική σου αναπνοή δημιουργήθηκα..Ένας σπόρος που περίμενε την ανατριχίλα της πρώτης επαφής, το "γέμισμα" ενός αναστεναγμού, την υγρασία του πρώτου φιλιού για να βλαστήσει.. Μεγάλωνα υπομονετικά...Μεταμορφωνόμουν...Και απλά περίμενα πότε θα επιστρέψεις..Πάντα έρχεσαι..Δε με θυμήθηκες ακόμα; Θα σε βοηθούσε ίσως το όνομά μου..Αλλά έχω πολλά...Κάθε φορά και διαφορετικό..

Δειλά πλησίασα ακόμα περισσότερο..Η φωνή του είχε παραλλαχθεί σε ψίθυρο...

-Χα! είπε παραπονεμένα..Και να που είσαι πάλι εδώ..Πάντα επιστρέφεις κι ας μη το θυμάσαι...Κι ας μη θυμάσαι τι σε έφερε σε μένα..Ίσως εκεί κρύβεται αυτό που θέλεις να μάθεις..Προσπάθησε..Σκέψου δυνατά...Θα τα καταφέρεις..Σου έχω εμπιστοσύνη..Επανέλαβε τη διαδρομή νοητά..Δε θα χαθείς..Μην ανησυχείς..Ακολούθησε τις κόκκινες κορδέλες..Εσύ τις τοποθέτησες, το ξέχασες..;

Κόκκινες κορδέλες....Ναι.....Θυμόμουν...Την θυμόμουν...Μα πως μπορούσα να έχω ξεχάσει; Τώρα όλα έβγαζαν νόημα..

Γύρισα το κεφάλι προς το λουλούδι...Ένα πέταλο είχε κάνει την εμφάνισή του...Μα πως μπορούσα να την έχω ξεχάσει; Σηκώθηκα απότομα. Κοίταξα προς το φορτωμένο με φύλλα κλαδί που έκλινε προς το μέρος μου...Ξέλυσα την κορδέλα και την έδεσα γύρω απο το ρολόι μου..

-Έρχομαι..."

...συνεχίζεται...