μια καταιγιδα θελω να ρθει να μας πνιξει..

.. σ'ενα τραγουδι που δεν εγραψε κανεις, ο,τι δε γίναμε ποτέ να μη το δείξει, να μαι γιορτη την αγκαλια της να ανοιξει, στην ανημπορια της χαμενης μας ζωης..
γιατί δεν ερχεσαι; (αλκ. ιωαννίδης)


-έχουμε πολύ ακόμα..;

Γυρνάω το κεφάλι αλλά δεν είσαι πλέον δίπλα μου
τα χέρια μου άδεια από τα δικά σου χέρια
σε ψαχνω με το βλέμμα μου τριγύρω
πολλοί οι συνεπιβάτες αλλά εσύ δε βρίσκεσαι εδώ.


ουρλιάζω το όνομά σου
νιώθω την κραυγή να αδειάζει το μέσα μου
κι όμως κανεις δε δείχνει να αντιδρά
σαν να μη βγήκε φωνή από τα χείλη μου. 
όλοι με την ίδια έκφραση στα πρόσωπά τους. συνοφρυωμένοι. σκεπτικοί. 
σαν να γνωριζουν. αλλά τι;


-που είσαι; που βρίσκομαι; ΜΑ ΓΙΑΤΙ ΜΕ ΚΟΙΤΑΤΕ ΕΤΣΙ; γιατί με αφησες μόνη..;


σιωπή. ξανά. καμία απόκριση.
ένα κεφάλι γυρισε προς το μέρος μου σαν να μην ημουν πλεον άυλη.
ο άγνωστος έβγαλε το καπέλο του αργά και το κράτησε με τα δυο του χέρια πάνω στα γόνατα του.


-"Η αγάπη, ξέρεις, είναι ένα ταξίδι", είπε. "Ένα ταξίδι υπέροχο. Μια διαδρομή στην οποία ξεκινάς χωρίς να γνωρίζεις τον προορισμό, τη διάρκεια, την κατάληξη. Σου προσφέρει ζωή", συνέχισε χαμηλόφωνα παίζοντας νευρικά με το γείσο του καπέλου, "αλλά συγχρόνως απαιτεί. Την ψυχή σου."

Έκανε μια παύση. Άφησε το καπέλο στη διπλανή θέση, σηκώθηκε και έκατσε πιο κοντά μου. Μου έπιασε τρυφερά το χέρι και συνέχισε:
-Εσύ βρίσκεσαι εδώ γιατί έδωσες την ψυχή σου απλόχερα. Γιατί συνειδητοποίησες ότι χωρίς την αγάπη δεν ζούσες. Κι έτσι, όταν εμφανίστηκε "εκείνος", δε δίστασες. Και τα έδωσες όλα. Για ενός λεπτού ζωή. Βρίσκεσαι εδώ, γιατί ο άνθρωπος με τον οποίο ξεκίνησες αυτό το ταξίδι αποφάσισε ότι ήρθε η ώρα να φύγει.
Βρίσκεσαι εδώ γι'αυτό το λόγο. Όπως όλοι εδω γύρω.

Δε μίλησα. Σήκωσα το κεφάλι και τον κοίταξα κατάματα. Κι έπειτα έναν έναν όλους τους υπόλοιπους συνεπιβάτες. Γύρισα το βλέμμα προς το παράθυρο και δυο νέες ρυτίδες εμφανίστηκαν ανάμεσα στα φρύδια μου.

last chance for one last dance..

..κι έτσι, σαν ένα χορευτικό κάλεσμα, άπλωσες το χέρι σου.
..κι έτσι, σε εμπιστεύτηκα και αφέθηκα να με οδηγήσεις στα βήματα του χορού.

μου έδειξες πως δυο σώματα κινούνται, λειτουργούν και αναπνέουν σαν ένα.
σου έδειξα πως το ένα, πλέον, κορμί μπορεί και βγάζει φτερά, τον τρόπο να απογειώνεται και να μεταφέρει το βαλς αυτό σε πίστες ονειρικές...

...και όταν σταμάτησε η μουσική και ανοίξανε τα φώτα μείναμε μετέωροι. ακίνητοι. τρομαγμένοι αφήσαμε τα χέρια. αντί να κρατηθούμε ακόμα πιο σφιχτά.

...και η κάθοδος από το όνειρο απλά έγινε ακόμα πιο μοναχική.

Κι όμως μέσα μου..

..Αμηχανία..

..Νευρικές κινήσεις χεριών, συνδυασμένες με γρήγορους ακανόνιστους βηματισμούς..

..Τα κατάφερες και πάλι..

..Αφύπνησες με μια σου χειρονομία αυτό που με τόσο κόπο κρατούσα σε λήθαργο..

..Πώς γίνεται ένας τόσο μικροσκοπικός φάκελος να προκαλέσει τόση αναστάτωση;

..Πώς γίνεται να χωράει τόσες εικόνες μαζεμένες..

..Πώς γίνεται να βγάζει στην επιφάνεια τόσα συναισθήματα θαμμένα..

..Πες μου πώς..

Το περιεχόμενο γλύστρησε μέσα από τα δάχτυλά μου και έπεσε αθόρυβα στο πάτωμα..Το σήκωσα ευλαβικά και το έδεσα γύρω από τον καρπό μου..

Μια κόκκινη κορδέλα ανεμίζει πλέον στο χέρι μου..Έψαχνες πολύ καιρό να με βρεις για να μου την επιστρέψεις..

Τελικά δεν κατάλαβες ποτέ γιατί τις άφηνα ελεύθερες..

Μα, καλό μου, δε ζήτησα να μου τις φέρεις πίσω..

..Ήθελα απλά να τυλίξεις τη δική σου καρδιά με αυτές..