Επίσημη πρώτη.. (1)

Όρθια στάση σώματος.. Ίσια πλάτη.. Πίσω οι ώμοι.. Μη καμπουριάζεις..
Χέρια επιμελώς τοποθετημένα πάνω στα γόνατα.. Διακριτικώς νευρικά.. Δάχτυλα ανήσυχα..Τραβάνε ελαφρά το φόρεμα προς τα κάτω..
Να σβήσω και το τσιγάρο..Να διορθώσω και λίγο τα μαλλιά μου.. Να ρίξω και μια τελευταία ματιά στον καθρέφτη απέναντι..Και άλλη μία..πάντα τελευταία..πάντα επαναλαμβανόμενη..
Πλέκω τα δάχτυλα μεταξύ τους..Τα ξεπλέκω..Απομακρύνω το αόρατο χνούδι στο μανίκι μου.. Όλα έτοιμα..



Ήρθες....

en route..

Έχουν σημασία τα πράγματα που δεν ξέρεις..;

Θα αλλάξει κάτι..;

Και γιατί να αλλάξει άλλωστε..

Σε παρακολουθούσα..δεν ήμουν τόσο μακριά σου..κι ας μην το γνώριζες..

Είχες ήδη φτάσει σε εκείνο το σημείο.. ήταν πιο εύκολη η δική σου διαδρομή..ίσως λίγο πιο δύσκολη η απόφαση..

Κοντοστεκόσουν αρκετή ώρα..

..Μη διστάζεις..Όχι τώρα..

..Περίμενα υπομονετικά..δεν ήθελα να με αντιληφθείς..κι ας μου κόστισε..

..Ξεκίνησες αυτό το ταξίδι μόνος..Πορεύτηκες σε όλη τη διαδρομή μόνος.. Δεν γύρισες ούτε στιγμή το κεφάλι να δεις τι άφησες πίσω σου..

..Πρέπει να πάρεις και αυτή την απόφαση μόνος..χωρίς να με υπολογίσεις.. έτσι πρέπει να γίνει..σε παρακαλώ..μην με σκεφτείς..

..Είδα το πόδι σου να σηκώνεται και διστακτικά να κάνει ένα βήμα προς τα δεξιά..το σώμα σου ακολούθησε..και μετά χάθηκες..

Τι σημασία έχουν αυτά που δεν ήξερες..; Θα άλλαζε κάτι..; Και γιατί να άλλαζε....έτσι έπρεπε να γίνει.

ColourBlind - BlackFree

Χτύπημα στην πόρτα. Σίγουρο. Επίμονο. Εκνευριστικό. Από αυτά που δε θέλεις να απαντήσεις. Αλλά στο τέλος το κάνεις. Εύχομαι όμως να πάψει..

Με ενοχλούν οι ήχοι σήμερα. Ειδικά αυτός..

Καλά. Εκτός από αυτόν. Τον συνήθισα. Ανισορροπία.

Θα κουραστεί. Θα φύγει.


..Τον ήχο της βροχής πώς τον σταματάω όμως..;


Απελευθερώνομαι με προσπάθεια από τα κουρέλια στα οποία βρίσκομαι βυθισμένη.. Τα πετάω αριστερά και δεξιά, λες και υπάρχει προσανατολισμός του χάους.. Πλησιάζω στα παράθυρα.. Απογοητεύομαι..Κι όμως είναι καλά σφαλισμένα..


..Σταμάτα. Φτάνει.

.. Πιέζω με δύναμη τα χέρια στα αυτιά μου.. Τρέχω στο καταφύγι μου.. Καλύπτω όλο το σώμα, το κεφάλι, τα άκρα μου με πολυχρωμία.. Διπλώνομαι..Κανένα σημείο μου να μην είναι ορατό..

..Δε θέλω άλλο να σε ακούω..Να ξέρω.. Αυτή τη λεπτή γραμμή που διαχωρίζει τη γνώση από την υποψία με ποιο δικαίωμα την προσπερνάς..; Ούτε με ρώτησες..

..Χρώματα..Μόνο χρώματα θέλω να βλέπω.. Να με προστατεύουν..


..Πάψε. Μη πληγώνεις τη σιωπή μου.. Βρες άλλον τρόπο..


..Ο χτύπος σιγά σιγά έγινε χάδι απελπίσιας σε μία κρύα ξύλινη επιφάνεια.. Τον ένιωθα να γλυστράει και να πέφτει αποκαμωμένος.. Δεν έφευγε όμως..

..Μα τι συμβαίνει..;Οι ήχοι πολλαπλασιαζόντουσαν αλλά η ένταση μειωνόταν εκθετικά..

..Διστακτικά ξεσκεπάστηκα.. Ασφάλεια - Περιέργεια : 0-1..

..Δεκάδες διάσπαρτοι χαρακτήρες έκαναν την εμφάνισή τους κάτω από τη χαραμάδα.. Ενας σωρός ψιθυρητά προσπαθούσαν να μπουν στη σωστή σειρά.. Λογομαχούνε, σκέφτηκα και γέλασα μόνη μου με την ειρωνεία.. Οχι για πολύ..

..Αρχισαν να παρελαύνουν μπροστά μου.. Με τάξη, με πειθαρχία.. Το ένα γράμμα δίπλα στο άλλο.. Με κενά ανάμεσα στις λέξεις που σχημάτιζαν.. Με ρυθμό..Χόρευαν.. Κι εγώ δεν μπορούσα.. δεν μπορούσα..



..ΠρΑΣιΝο ΚοκΚιΝΟ ΑσπΡΟ ΓΑλαΖΙο ΚΙτρΙνΟ ΠορΤΟΚαλΙ ΡΟζ ΜπλΕ ΚΑφΕ ΜΩβ ΠρΑΣιΝο ΚοκΚιΝΟ ΓΑλαΖΙο ΚΙτρΙνΟ ΒιοΛετΙ ΘαλαΣΣι ΜπεΖ ΠορΤΟΚαλΙ ΡΟζ ΜπλΕ ΚΑφΕ ΜΩβ...