Όταν το μυαλό κάνει βόλτες..ανακαλύπτει ξεχασμένες παραλίες..

picture taken from http://www.flickr.com/photos/alarga

..Θέλω να φύγουμε από εδώ..

..Τα σώματά μας έρπονται..Δεν το βλέπεις; Παλεύουν να αποτινάξουν κάθε ίχνος μας.. Έλα να φύγουμε από εδώ..Δεν ήμουν ποτέ καλή στους αποχαιρετισμούς..

..Θα πάρουμε τα ποδήλατα και θα κάνουμε εκείνη τη διαδρομή που λέγαμε..δεν αμφιβάλλω ότι μπορεί να κουραστούμε στην πορεία..στο υπόσχομαι, όμως, πως θα φτάσουμε..

..Ιδρωμένοι..Ξέπνοοι..Με κοκκινισμένα τα πρόσωπα..Ακάλυπτοι..Θα είμαστε όμως εκεί..Θα αφήσουμε ποδήλατα και υποδήματα στην αμμουδιά και θα κάνουμε βόλτα στην φθαρμένη προβλήτα..θα καθίσουμε δίπλα δίπλα στην άκρη της και θα βουτήξουμε τα πόδια στο παγωμένο νερό..

..Ξάπλωσε στην αγκαλιά μου..ψυχή μου..παρακολούθησε την άκρη αυτού του λευκού φορέματος καθώς σέρνεται στον ουρανό.. Κοίτα πως αλλάζει χρώματα όπως απομακρύνεται.."γλείφοντας" την ιδεατή παλέτα.. Κίτρινο..Πορτοκαλί..Κόκκινο..Μαύρο με κεντημένες πούλιες..

..Σηκώθηκες αργά και έτσι ήρεμα άρχισες να τις ξηλώνεις μία προς μία.. Οδηγοί ενός γυρισμού που κανείς μας δεν επιθυμούσε, ούτως ή άλλως.. Το φεγγάρι δεν είχε αισθανθεί ποτέ τόση μοναξιά όταν τελείωσες.. Με σήκωσες απαλά και χάιδεψες τα χείλη μου για να σωπάσω..

-Απλά κοίτα, ψιθύρισες..

..Με ένα φύσημα τις ελευθέρωσες από τη χούφτα σου..ζαλισμένες..αποπροσανατολισμένες.. στροβιλίζονταν αργά γύρω μας.. Πέρασες τα χέρια σου στη μέση μου, με κοίταξες στα μάτια και με έκρυψες σφιχτά στην αγκαλιά σου..

..Δυο μαύρες φιγούρες λικνίζονται ατέρμονα σε αυτή την αυτοσχέδια πίστα..

..Τα σώματά μας έρπονται..οι ψυχές μας χορεύουν..

..Δε θέλω να φύγουμε από εδώ... Κι ας είναι αυτό το "αντίο"..

Romance is dead.. and I'm stuck with a corpse..

Λοιπόν, ας παίξουμε ένα παιχνίδι..

Σου τράβηξα την προσοχή..

Αν σου ζητούσα να μου ζωγραφίσεις κάτι, τί θα ήταν αυτό ;

Αν θες, απλά, γράψε μου κάτι. Μια λέξη, ένα στίχο τραγουδιού..

Σε βρίσκω απροετοίμαστο, λες απορημένος..

Αν, πάλι, και αυτό σε δυσκολεύει, φτιάξε μου απλά ένα χάρτινο καραβάκι..

Νομίζεις ότι αστειεύομαι.. Μιλάω, όμως, πολύ σοβαρά..

Μου λες ότι κάνω σαν παιδί.. Αναρωτιέμαι...Γιατί να μη βάλουμε πέταλα στους κύκλους..; Γιατί να μη μουτζουρώσουμε τις ευθείες..; Τι μας εμποδίζει να ταξιδεύσουμε με χάρτινες βαρκούλες..

Μαζεύω από το τραπέζι τα χαρτιά και τους χρωματιστούς μαρκαδόρους που είναι αραδιασμένα..

Νομίζεις ότι θύμωσα..Σαν παιδί..Δεν το είπες, αλλά το σκέφτηκες..

Ας παίξουμε, λοιπόν, ένα παιχνίδι...

Εγώ θα προσποιηθώ ότι ακόμα σ'αγαπάω..κι εσύ ότι σημαίνω κάτι για σένα..

Raw..

Με δύναμη θα μπήξω βαθιά το μαχαίρι..θα το βγάλω και θα το ξαναχώσω.. επανειλλημένα..μέχρι να κουραστώ..μέχρι ο ιδρώτας με το αίμα γίνουν ένα..εώς ότου τα χέρια μου φορέσουν κατακόκκινα γάντια.. μέχρις ότου το σάλιο μου στερέψει...αφού κάθε σταγόνα του σε έχει πλέον καλύψει.. Και όσο αηδιάζεις με αυτήν την εικόνα, στο δεκαπλάσιο είναι η ναυτία που νιώθω εγώ αυτήν την ώρα.
Δε σε σκοτώνω εγώ..έχεις πεθάνει εδώ και χρόνια..νόμιζα ότι απλά φοράς ένα άλλο "εγώ"..αλλά όσο και αν σε τρυπάω ετούτη τη στιγμή..δεν υπάρχει τίποτε από κάτω..σκέτος βρώμικος αέρας..και ξεφούσκωσες..
Και συνεχίζω και σε σκοτώνω..εδώ σε ένα βαγόνι τραίνου..a poor and alone murderer.. και θα πετάξω το κουφάρι σου στη διαδρομή..μιαρος αέρας και σάρκα..Θα το πετάξω..αφού δεν υπάρχει τίποτα κάτω από την επιφάνεια..ποτέ δεν υπήρχε.. δυσωδία και σαπισμένο κρέας...
Αυτό.