Άραγε...




Άραγε ακόμα μ'αγαπάς;

Έψαχνα απεγνωσμένα να το ανακαλύψω...Το μόνο που βρήκα ήταν κόκκινες κορδέλες..Ναι..


Κόκκινες κορδέλες άφηναν τα λόγια σου για να σε ακολουθήσω..Τις μάζευα και τις έδενα στα μαλλιά μου σα φυλαχτό. Με έκαναν να αισθάνομαι όμορφη. Καμάρωνα τον τρόπο που ανέμιζαν. Και συνέχιζα να τις μαζεύω στωικά. Παρόλο που μερικές πιανόντουσαν στα κλαδιά των παρακείμενων δέντρων. Ήξερα ότι θα βρώ κι άλλες παρακάτω...

...Όμως ο άνεμος που ψυθίριζε "πράξεις" ήταν πιο δυνατός..

...Μου τις πήρε όλες..κι έμεινα με ξέπλεκα μαλλιά και γρατζουνισμένα γόνατα..Λύγισα κι εσύ δε με λυπήθηκες..Δεν σταμάτησες να με βοηθήσεις..

..Κι όμως είμαι σίγουρη ότι άκουσες τον σπαραγμό μου..

..Πως είναι δυνατόν να μη ρίγησες στο άγγιγμα του φόβου μου...;

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου